Overal waar mensen presteren op topniveau, speelt dezelfde paradox. De eigenschappen die je succes brengen – toewijding, perfectionisme, doorzettingsvermogen – kunnen zich tegen je keren.
Herken je dit? Je presteert op topniveau en wilt dat blijven doen. Je werk geeft je energie, maar deze intensiteit vraagt ook veel. Je vraagt je af: hoe houd ik dit vol zonder mezelf leeg te trekken?
Je wilt niet minder hard werken of minder ambitieus zijn. Maar je zoekt wel manieren om duurzaam te excelleren.
Dit boek laat je zien hoe. Niet met trucjes of quick fixes, maar door vaardigheden die je stap voor stap opbouwt. Die je traint totdat ze vanzelf worden. Tot het in je zit.
Waarom dit boek?
Omdat ik in mijn werk en om me heen zie hoe vaak drijfveren, talent en toewijding omslaan in overbelasting. Omdat ik nieuwsgierig ben naar de mensen die dat anders doen en wat daaruit te leren valt.
Dit boek is in ontwikkeling — en groeit onderweg verder.
Net als ieder goed recept.
Sneak preview
Hier lees je alvast een klein voorproefje uit de mise-en-place:
Zaterdagavond, 20:15.
Thomas worstelt. Hij heeft achttien uur gewerkt. De restaurantrecensent wacht al veertig minuten op het hoofdgerecht. En nu veegt Thomas de derde geschifte hollandaise van het aanrecht. De saus belandt op de vloer en druipt langs de muur.
“Fuck,” fluistert hij. Het wordt stil in de keuken.
Hij loopt naar de koelcel. Tussen de kratten eieren en boter eet hij een stuk kaas, ademt vijf keer diep in en uit, spant al zijn spieren aan en laat los. Net genoeg om door te kunnen.
Er is altijd druk. Altijd snelheid. Altijd een extra klus.
Maar wat hij daar vooral beseft: de manier waarop hij met deze intensiteit omgaat, gaat hem opbreken.
Met een zucht pakt hij boter en eieren en loopt terug naar de keuken.
Deze keer lukt de hollandaise wél. En toch overheerst de gedachte: ‘Ik kan dit niet langer blijven doen.
Nu, vijf jaar later
Dezelfde keuken. Dezelfde druk. Een recensent te gast.
Maar een andere Thomas.
Hij voelt zich in zijn element. En staat bij het fornuis met rustige handen. Zijn team voelt zijn aandacht. Niemand vraagt wat te doen, iedereen weet het al en beweegt in sync.
Thomas pakt een pan. Begint aan een hollandaise. Zijn hand is vast. De saus lukt bij de eerste poging.
Hij heeft vaardigheden ontwikkeld die hem helpen duurzaam te presteren – ook als hij wind tegen heeft. Zoals vanavond zonder sous-chef want die heeft zijn been gebroken, met de recensent wachtend. Hij glimlacht, ademt en werkt met vertrouwen door.
Het verschil met toen is als dag en nacht.’
Wil je op de hoogte blijven?
En updates ontvangen over het schrijfproces, interviews, nieuwe fragmenten of de verschijningsdatum? Volg ons dan op Vuurkracht- Inspiratie